Ik landde zonder landingsbaanverlichting op een verouderde luchthaven. Terwijl ik een uur in de rij stond voor mijn gratis visum, zag ik een stapel beschimmelde bagage die zijn eigenaars nooit meer zullen zien. De bank had geen geld meer om mijn dollars te wisselen. Bedelende weesjes omringden me en ik dacht na: de helft van mijn klanten zou dit haten, de andere helft zou genieten van de uitdagingen die de Derde Wereld te wachten staan. Ik ontmoette mijn team van 7 internationale touroperators, de dankbare “uitverkorenen” die voor deze kennismakingsreis waren geselecteerd. Ik ben de enige Amerikaan en ze hebben het gevoel dat ik een diva ben, wat blijkt uit mijn uitpuilende tassen. Ik wil schreeuwen, “zijn schoenen mensen en genoeg verwarde IT-snoeren om een Starbucks in Kaapstad te bereiken.” We zijn allemaal Mada-virgin’s die de bezienswaardigheden van het land in 10 dagen willen proppen.

Het begin was totaal verprutst in de hoofdstad Antanarivo, een getto van 3 miljoen mensen dat er sinds zijn stichting in 1610 weinig op vooruit is gegaan. Geen verkeer of straatverlichting met chaos in Caïro-stijl. Het toerisme begon pas in 1984 en staat nog in de kinderschoenen. Slechts 146 hotels in het land. Wij moesten deze reis ongeveer 40 hotels inspecteren, wat altijd zo saai is als verf op nummer, maar wij weten dat het een noodzakelijke taak is voordat wij groepen naar een ongeziene bestemming sturen. Sommige “no tell motels” waren minsterren waar “rustieke charme” betekent dat je geen kussens hebt of één handdoek deelt.

Andere in het noorden waren echt luxe, nieuwe resorts waar ik graag zou blijven. In Antanarivo was ons busje elke keer dat we stopten omringd door hongerige kinderen. Een tiener probeerde me door het raam een puppy te verkopen voor een dollar. Ik had toen mijn bedenkingen over het verkopen van deze bestemming, totdat we het weelderige binnenland ingingen.

We reden 5 uur langs eendenboerderijen en rijstvelden naar de hooglanden. Alles bloeide in de naar vanille geurende lucht. Er zijn hier 19.000 soorten flora en 1100 soorten orchideeën. De natuur is een kleurenpalet van een kunstenaar met een explosie van kleuren. De kerststerren waren zo rood dat ze er ontstoken uitzagen. We brachten een verrassingsbezoek aan een school zonder dak (het enige wat ik kon geven waren dollars, die de kinderen teleurstellend als Monopoly-geld beschouwden).

Na een lunch van vers gebakken kikkerbilletjes, bezochten we een reptielenreservaat met krokodillen, slangen, vleermuizen, gekko’s en andere endemische soorten. Dit is het land van de reuzenkameleons. Honderden van hen camoufleerden zichzelf van saai bruin tot briljante neonkleuren. Ik hou van deze planteneters. Mijn innerlijke kind wilde er zo graag een als huisdier nemen.

We overnachtten in het Andasibe National Park, een primair regenwoud dat beroemd is om zijn vogels. Onze rieten hutten waren ongeveer net zo luxueus als een padvinderskamp. De groene jungle was echter adembenemend. We deden een begeleide nachtwandeling op zoek naar nachtdieren. Mijn hoofdlamp onthulde alleen kikkers, een bijbelse plaag van kikkers. Wat wel gaaf was, was het geluid, een kakofonie van griezelige kreten die klonken als moslimvrouwen die jammeren op een begrafenis, in surround sound. Dit waren de Indri Indri, de grootste van de lemur soorten.

Voor één keer genoot ik ervan lid te zijn van een groep waar ik mijn hersens netjes in mijn handbagage kon laten zitten en gewoon kon volgen. En ik kreeg een kamergenote genaamd Louise, een jonge touroperator uit Windhoek. Ze vond het leuk dat ik haar Miss Namibië noemde. Elke nacht was een slaapfeestje met kaarten verspreid over onze bedden. We schepten op met paspoort stempels, wisselden verhalen uit en planden geweldige routes. Samen droomden we. Delen en gelijk delen was een grote levensles voor mij in tolerantie, ruimdenkendheid en liefdevolle vriendelijkheid. We zijn van elkaar gaan houden en zijn van plan elkaar in Mozambique 2012 te ontmoeten.

Om 7 uur ‘s ochtends opende ik één oog om een turkooizen hagedis op mijn kussen te vinden. Het was een godsgeschenk van dankbaarheid dat me ertoe aanzette om mijn zure houding van de voorbije dagen bij te sturen.

Tijd voor een nieuwe wandeling. Ik vroeg mijn gids of ik een baobab zou zien. Hij antwoordde: “Nee, maar het zal een maki manie zijn.” We leerden over geneeskrachtige planten en gingen met de kano naar Lemur Island. Wat een genot is dit toevluchtsoord. Ontelbare gelukkige maki’s sprongen van boom tot boom en sprongen zachtjes op onze schouders. In tegenstelling tot gulzige bavianen, zijn dit schuwe vertrouwende dieren met een vacht zo zacht als nerts.

De meeste werden achtergelaten als huisdieren en hebben namen. Vincent (Van Gough) miste een oor. Toen ik een banaan onthulde, was het als kinderen op een pinata feest. Koning Julian wikkelde zijn lichaam om mijn nek. Zijn enorme ogen keken verlangend in de mijne en zeiden alsjeblieft. Delicaat pelde hij deze banaan met 5 behendige vingers. Ik keek naar Deb die glimlachte met 4 maki’s op haar. Met een zwaai van één arm, verspreidden ze zich (in tegenstelling tot onze spinapen in de Amazone.) Schattige baby’s klampten zich vast aan moeders zijde.

We verbleven op het eiland Sakatia, een zeereservaat vol orchideeën (geen wegen, auto’s, 300 inwoners). Een boottocht van een uur bracht ons naar Nosy Iranja, een schildpaddenkweekreservaat. Hier hebben we gezwommen met Hawksbill schildpadden, zo groot als een voetbal, en hebben we kajaktochten op zee gemaakt. Lokobie Island is een beschermd regenwoudreservaat waar het krioelt van enge dingen zoals kameleons en boa constrictors.

Mijn gids Cannibal wikkelde een boa om mijn nek en zei dat slangen hier zo veel worden behandeld dat ze tam zijn. Mijn favoriete eiland was het verlaten Tanikely Island, bekend om het duiken van wereldklasse. Terwijl anderen doken, was het voor mij de hemel om te snorkelen. Het kalme kristalblauwe water was warm als een badkuip, maar had een verbluffende zichtbaarheid. Beneden was een oceaan symfonie van koralen in levendige kleuren en elke vis denkbaar. Ik vreesde de palingen. Van september tot december kun je hier zwemmen met walvishaaien van 35 tot 60 meter lang!

De laatste nacht planden mijn kamergenote en ik een ontsnapping aan het hotelbezoek op onze laatste dag. Om 7 uur ‘s ochtends sjouwden we stiekem onze bagage over een klif naar beneden, naar de baai waar onze gehuurde dhow op ons wachtte. (Dit traditionele houten vaartuig met enorm zeil kostte maar liefst $25.) Onze tandeloze kapitein sprak geen Engels, maar glimlachte geruststellend toen ik hem “Amarina Ora resort” vertelde. Nou, hij was verdwaald.

Dit avontuur van een halve dag bleek niets minder dan de Amazing Race te zijn, met waanzinnige uitdagingen die te talrijk zijn om hier op te noemen. Om 14.00 uur kwamen we eindelijk aan in ons 5 sterren resort en zagen eruit als zee-egels. De groep zou tegen het avondeten aankomen. Louise en ik hadden onze eigen villa op een privé strand. De gasten dachten dat we op huwelijksreis waren, wat erg grappig was. Zij kreeg een algenpakking. Ik deed een “4 hand massage”.

Deze reis was wat ik noem een “Ferrari Safari”, omdat we zoveel bewogen hebben dat mijn hoofd nog steeds tolt. Je zou een jaar kunnen spenderen aan het verkennen van dit grote land. Nu weet ik wat hot is en wat niet. Met een gebrek aan infrastructuur in het zuiden (geen wegen), ontwierp ik tochten in het weelderige noorden en de tropische eilanden. En ik zou pagina’s kunnen schrijven over feiten en landschappelijke schoonheid, maar dat kun je googelen.

Ik mis Louise die nu een perfecte Namibië vakantie aan het ontwerpen is voor Adventures For Singles. Ik mis ook de vriendelijke Malagassiërs die dankbaar waren ons te ontvangen. Gebroken door armoede, zijn ze gul en bezitten een geest van zachtmoedigheid zoals ik nog nooit heb gezien, net als maki’s. Het wilde, ongerepte Madagaskar is als een levende tijdscapsule waar de klok langzaam tikt en de natuur haar majesteit laat schijnen. Het is een perfecte ontsnapping voor ontspanning en avontuur.

The post Madagascar, het heiligdom van de natuur appeared first on Duikreis Verhalen.

Een huwelijksreis gaat over romantiek en magie en Mozambique zal niet teleurstellen met afgelegen retraites zoals die in Bazaruto Archipelago en het vasteland rond Vilanculos, evenals de eilanden van Quilálea in het noorden en Inhaca, die ligt een paar mijl voor de kust van de hoofdstad Maputo. Zelfs de meest romantische huwelijksreiziger zal uit zijn hotelkamer worden gelokt door wat Mozambique te bieden heeft, van duiken, snorkelen, diepzeevissen, zonsondergangscruises tot zeilen en dolfijnentours.

Mozambique is een enorm land, ongeveer drie keer zo groot als Groot-Brittannië, met meer dan 1500 mijl van de prachtige kustlijn die zich uitstrekt van Zuid-Afrika in het zuiden tot Tanzania in het noorden, bezaaid met afgelegen sub-tropische Indische Oceaan eilanden voor de pasgetrouwden om te ontdekken en te verkennen.

De hoofdstad Maputo, het vroegere Lourenco Marques, ligt vlak aan de kust en biedt reizigers een koele, frisse kustbries terwijl ze het beste van de Mozambikaanse keuken proeven. Zoals u in Mozambique zeevruchten op hun puurst kunt verwachten, maken garnalen, langoustines en lijnvissen integraal deel uit van de pittige Mozambikaanse keuken.

Er is geen betere kustlijn ter wereld dan die van Mozambique om te duiken, vissen en snorkelen. Het ondiepe, kristalheldere water straalt en met zeeleven en oogverblindend kleurrijk zacht koraal vol met zeesterren, anemonen, zeepaardjes, kreeften, dolfijnen en scholen prachtige en exotische tropische vissen.

Ten noorden van Maputo, in de provincie Gaza, liggen de beroemde stranden van Bilene en Xai-Xai. Gelegen in een luxueuze omgeving bieden deze resorts bezoekers een keuze aan watersporten, vissen en ontspanning.

Mozambique biedt diegenen die op huwelijksreis willen een scala aan accommodatie voor elk budget. Van de exclusieve schuilplaatsen aan het strand tot de luxueuze hotels en resorts. U kunt ook genieten van een Mozambikaanse safari in het Gorongosa National Park, een van de grootste wildernisgebieden van zuidelijk Afrika. Mozambique heeft een tropisch klimaat met hoge kusttemperaturen gedurende een groot deel van het jaar. Het regenseizoen loopt van eind november tot begin april en is meestal heet en vochtig met temperaturen rond het midden van de jaren ’30.

De beste tijd voor een huwelijksreis is in het koelere droge seizoen dat loopt van mei tot oktober en de dagtemperaturen schommelen rond het midden van de jaren ’20. De meeste dagen zijn helder en zonnig en de regenval bestaat meestal uit korte buien. Een huwelijksreis naar Mozambique laat u achter met een blijvende indruk van de warmte van de mensen, de helderheid van de zon, de wind die de cacaopalmen doet ruisen, de dhowzeilen die op zee wapperen, de onvergetelijke geur van frisse zeelucht, de rust van het paradijs.

Jamie is een ervaren reisschrijver en voor meer informatie over huwelijksreizen raadt hij aan contact op te nemen met The Turquoise Holiday Company, experts in luxereizen en huwelijksreizen

The post Mozambique, een Paradijs voor Huwelijksreizen appeared first on Duikreis Verhalen.

Ponta do Ouro

Ponta do Ouro, grotendeels verlaten tijdens de burgeroorlog van Mozambique, wordt nu gerenoveerd. Er zijn ook nieuwe gebouwen, en veel uithangborden die reclame maken voor door Zuid-Afrika gefinancierde woningbouwprojecten.

Het Motel do Mar aan het strand is een bezienswaardigheid in Ponta, maar afgezien van een nieuw likje verf is het oude motel niet veel veranderd:

Wil je weten waarom Zuid-Mozambique zo populair is? Kijk niet verder dan de stranden

De twee verdiepingen tellende cabana’s zijn comfortabel, schoon en zeer dicht bij het strand. Het strand wordt door een hoefijzervormige landtong afgeschermd van de woeste Indische Oceaan, waar het water warm is en de zilverkleurige baai romantisch schittert in het avondlicht.

Men kan er in bed liggen en luisteren naar het gekraak van de zee buiten. Vissen en diepzeeduiken is de grootste attractie die vele bezoekers naar Ponta brengt. De ondiepe riffen dicht bij de kust zijn perfect om te duiken, maar de wildvis schuilt in de diepten verder weg waar de oceaanbodem steil afloopt.

Op een rif genaamd Steps zijn kleurrijke dieren te zien, zoals een zeldzame kikkervis en kleine papiervisjes. Enorme walvishaaien kunnen ook worden gespot achter de branding en de 300 dolfijnen, die graag met mensen omgaan, hebben een thuisradius die zich uitstrekt over 40 km langs de kust. De lokale zeehond van Ponta, Spot, is altijd op zoek naar dolfijnen. Als je dieper duikt en aan de woelige oppervlakte ontsnapt, kun je omringd worden door een melkweg van dolfijnengeklik en -gepiep. Maar met slechts een zwaai van hun staart, kunnen ze weer verdwijnen.

Hoewel er langs de hele kust zoetwatermeren zijn, is zwemmen geen goed idee omdat er borden staan die u waarschuwen voor de aanwezigheid van krokodillen.

Op de plaatselijke ambachtsmarkt in Ponta do Ouro worden allerlei curiosa en houtsnijwerk aangeboden.
Een 7 km lang stuk weg naar Ponta Malongane is vrij ruw met diepe, zanderige stukken en steile hellingen. Ongeveer halverwege Malongane, aan de linkerkant van de weg, bevindt zich de Zandkuil, een grote duin die bezaaid is met bandensporen. Dit is de plaats waar quad bikers en 4×4 gekken zichzelf en de omgeving in het seizoen schade toebrengen. De Sand Pit moet je vermijden, tenzij je een adrenalinejunkie bent. Ponta Malongane heeft slechts één resort, Parque de Malongane, met nette, luchtige chalets, rondavels, een grote, schaduwrijke camping en een goed uitgerust duikcentrum. Het strand is niet zo beschermd als dat van Ponta do Ouro, maar het is er minder druk.

Het beste uitzicht heeft men bij de Nascer do Sol Bar (wat “bar bij zonsopgang” betekent), boven het duikcentrum. Men duikt bij een rif genaamd Anchor of bij een andere bij Drop Zone, waar een grote loggerhead schildpad kan worden gezien. Na het duiken kan men koers zetten naar Ponta Mamoli, nog 4 km verder op de kust.

Met de hand getekende anti-quad en scrambler borden zijn te zien omdat quad motoren niet welkom zijn in de resorts. In het seizoen kunt u wel een ritje te paard maken, een scubaduik maken of schildpadden gaan spotten. Misschien heb je geluk en zie je een vrouwtjes lederschildpad haar eieren leggen in het donker.

Als u genoeg heeft van kamperen, is Mamoli de perfecte plek om uzelf te verwennen voor een nacht of twee. De houten chalets voor twee personen hebben een eigen badkamer en zachte bedden met opbollende muskietennetten. Wat een leven!

Door de staat van de wegen zijn er maar weinig mensen die verder gaan dan Ponta Mamoli. Er is een 11 km lang stuk met donga’s bezaaid asfalt tussen Mamoli en het kleine plaatsje Zitundu. Daarna ga je rechtsaf een zandpad op. Dit pad leidt uiteindelijk naar Catembe, aan de overkant van de baai van Maputo. Na 30 km rijden kom je aan de poort van het Reserva Especial de Maputo, oftewel het olifantenreservaat van Maputo. Het duurt minstens drie uur om door het Maputo Olifantenreservaat te rijden. Je moet door dit reservaat rijden om bij het Santa Maria schiereiland en Ponta Torres te komen, 68 km verderop. Er zijn duizenden vlinders, waarschijnlijk van de Neptis familie, bij Ponta Torres. In de jaren 1970 werd veel wild verplaatst vanuit het Umfolozi Game Reserve in Zuid-Afrika, maar de daaropvolgende burgeroorlog in Mozambique heeft alles weggevaagd, behalve een zeer kleine populatie olifanten. In 2006 werden vanuit de lucht 330 olifanten geteld, maar ze zijn niet gemakkelijk te zien omdat ze mensen als de vijand beschouwen en in 2007 hebben olifanten aanzienlijke schade aangericht aan voertuigen in het reservaat. Met een toegangsprijs van R70 per persoon en een extra R70 per voertuig komt u het reservaat binnen en hoeft u alleen maar de enige weg door het reservaat te volgen. De kans bestaat dat u een olifant ziet die zich statig een weg baant door het riet voordat hij door het landschap wordt opgeslokt alsof hij er nooit is geweest.

Ponta Torres is het eindpunt van de weg en als u er echt heen wilt

The post From Ponta Ponta – Mozambique appeared first on Duikreis Verhalen.