Onze chauffeur parkeert het busje plotseling langs de kant van de weg en stapt uit. Verbaasd kijken we hem na. Onze Divemaster legt uit dat de chauffeur aan de kant van de weg bij een tempel een ceremonie uit zal voeren. Het hoort bij zijn geloof, het Balinees Hindoeïsme. We zijn op Bali, ‘het eiland van de 1000 goden’. Als even later ook ons duikbusje is gezegend met een aantal rijstkorrels kunnen we verder met onze geplande trip naar Menjangan Islands.

Onze chauffeur parkeert het busje plotseling langs de kant van de weg en stapt uit. Verbaasd kijken we hem na. Onze Divemaster legt uit dat de chauffeur aan de kant van de weg bij een tempel een ceremonie uit zal voeren. Het hoort bij zijn geloof, het Balinees Hindoeïsme. We zijn op Bali, ‘het eiland van de 1000 goden’. Als even later ook ons duikbusje is gezegend met een aantal rijstkorrels kunnen we verder met onze geplande trip naar Menjangan Islands.

Of het dankzij de ceremonie is weten we niet, maar we maken twee prachtige duiken op Menjangan Island. Metershoge gorgonen sieren de zachte kleurrijke koralen en sponsen. Een paar black-tip reefsharks komt ons van een afstandje rustig voorbij zwemmen in tegenovergestelde richting, zij lijken totaal geen last te hebben van de stroming waar wij ons rustig door laten meevoeren. We genieten deze en de volgende duiken volop van het onderwaterleven hier en bedenken ons dat de goden ook onderwater niet in gebreke zijn gebleven. We verblijven in het meest westelijk gelegen dorpje van Bali, genaamd Pemuteran. Een rustig dorpje, waar weinig te beleven valt, maar waar je wel kennis maakt de balinese bevolking en hun dagelijks leven. Tevens is Pemuteran een erg goede uitvalsbasis voor het duiken in het prachtige natuurreservaat van Menjangan. Na een aantal dagen Pemuteran besluiten we dat het tijd is om verder te gaan.

Amed lijkt een uitstekende keuze voor onze volgende bestemming. De weg naar Amed belooft veel, de meest mooie landschappen en vergezichten trekken aan ons voorbij. Prachtige groene Sawah’s (rijstvelden), afgewisseld met het uitzicht op de Gunung Agung, de hoogste vulkaan van Bali. Dit alles vergezeld door de vele kleurrijke tempels die langs de weg staan. Ondertussen zijn we gewend geraakt aan de dagelijkse offers en ceremonies die overal lijken plaats te vinden. Ook kijken we niet meer op van de ontelbare scootertjes die ook vandaag weer kris kras langs ons heen rijden en complete huisraden lijken te vervoeren. Amed blijkt een goede keuze te zijn, wederom een rustig dorpje waar je nog de authentieke sfeer van Bali kunt proeven. Duiken doen we hier met Jukung Dive, een duikschool welke blijkt uit te blinken in professionaliteit en bovenal klantvriendelijkheid. Dit blijkt onder andere uit het hartelijke ontvangst, tijd voor een gezellig praatje, prima materiaal, een goede briefing en na het duiken met de hele groep genieten van een heerlijke lunch. Ook de duikstekken rondom Amed blijken uit te blinken in klasse, met als hoogtepunt het welbekende wrak ‘de Liberty’, welke niet mag ontbreken tijdens een duikvakantie op Bali. Niet voor niets wordt gezegd dat je niet op Bali hebt gedoken als je niet bij de Liberty bent geweest. Ook wij zijn onder de indruk van dit magnifieke wrak, welke door de begroeiing van de meest mooie zachte koralen en gorgonen niet meer als vrachtschip te herkennen is. Elk plekje van dit wrak lijkt te zijn begroeid. In en om het wrak wemelt het dan ook van het leven en we laten ons vertellen dat hier meer dan 300 vissoorten voorkomen. Wij komen in elk geval een aantal tegen waar we niet over uitgepraat raken, vooral het prachtige rood met witte exemplaar van een Pygmee Zeepaardje die onze divemaster ons toont spant de kroon.

Na het vele macro-leven, de prachtige koraalriffen en de meest wonderlijke kleuren willen we toch ook ons geluk gaan beproeven bij het ‘groter leven’ rondom Bali, we reizen verder naar het zuiden af. We settelen ons in het drukke en chaotische Candidasa en komen terecht bij duikschool Sub Ocean. Ook hier blijkt men de zaken prima op orde te hebben. We spreken af voor een bezoekje aan Manta Point, de volgende dag. Keurig op tijd worden we de volgende ochtend opgehaald en rijden richting Padang Bai. Vanuit Padang Bai is het nog een klein uurtje met de boot richting Manta Point. Er is ons verteld dat het in de straat van Badung, welke we moeten oversteken, behoorlijk kan spoken, twee dagen geleden moest de boot om deze reden zelfs rechtsomkeert maken. Het is even spannend wanneer ook nu de golven hoger en hoger worden en tegen alle kanten van de boot aanslaan. De weergoden zijn echter met ons en gelukkig kunnen we Manta Point bereiken. Manta Point ligt in een baai en meerdere duikboten zijn al aanwezig. Behalve deze boten duidt niets erop dat we hier onder water ook maar iets aan zullen treffen. Wanneer we afdalen naar een meter of tien en uitzwemmen richting de rots waar het poetsstation zich bevind komt echter de eerste manta al gracieus aanzwemmen. Rustig en ongestoord laat hij zich schoonmaken door de poetsvissen, het duurt maar even en een tweede manta komt als een vliegtuig over ons heen zweven. Na een minuut of tien weten we niet meer waar we moeten kijken, maar liefst meer dan 70 minuten worden we omringd door een groep van 8 manta’s, we genieten ten top! De tweede duik staat gepland op Chrystal Bay, bekend om de Mola Mola, die weer gesignaleerd is hier, helaas hebben we nu minder geluk, want de stroming laat het op dit moment niet toe om hier veilig een duik te maken. En veiligheid staat zowel bij de duikschool als bij ons voorop. We sluiten deze dag en tevens de vakantie af met een relaxte duik vlakbij Padang Bai.

The post Duikreis Verhaal Indonesië appeared first on Duikreis Verhalen.

Half juli krijg ik te horen dat ik in maart 2009 wederom papa wordt. Ik was er natuurlijk heel blij mee, maar ik had ook een skivakantie gepland met collega’s in maart. Deze kan dus niet doorgaan. Ik wilde toch wel graag op vakantie. Dan maar op duikvakantie dacht ik. Ik wist wel dat er eind oktober een groepje van duikvereniging Pelidive uit Enschede richting Egypte vliegt om te gaan duiken. Ik heb hier 3 jaar geleden mijn Open Water gehaald en sindsdien vooral in Nederland gedoken op een keer na in Brazilië. Ik wilde graag een keer wat anders dan de Groene Heuvels of Lingen. Op de duikvereniging kreeg ik echter te horen dat ze dit jaar niet naar Egypte gingen, maar dat Indonesië de bestemming was. Ze hadden nog een plekje vrij en ik kon dus mee als ik snel zou beslissen. Na kort onderhandelen thuis besloot ik mee te gaan.

Het ticket werd geboekt en de slaapplaats geregeld. De bestemming was Lembeh straat bij het eiland Sulawesi. Wij logeerden bij Divers Lodge Lembeh. Nog voordat we vertrokken zijn, heb ik mijn Advanced gehaald en ik was klaar voor de eerste echte duikvakantie!

Op 14 oktober vliegen wij met Singapore Airlines richting Singapore. Bij het inchecken hadden wij een beetje geluk dat de weegschaal op Schiphol niet werkte zodat wij in totaal zeker 40 kilo extra bagage mee hebben dan toegestaan was. In Singapore stapen wij over en vliegen nog eens 4 uur vliegen naar Manado. De vlucht met Singapore Airlines was geweldig. Een hoop beenruimte, eigen scherm met films, spelletjes en taalcursussen. Eten en drinken genoeg aan boord. Op het vliegveld in Singapore hebben wij lekker gegeten en gedoucht. Alles is hier mogelijk; games, massage of sporten. In Manado worden we opgewacht door de eigenaar van ons resort en rijden nog 1 uur met de auto en 30 minuten met de boot. In totaal zijn wij dan meer dan 1 dag onderweg. Als je Indonesië binnenkomt moet je een visum kopen. Helaas stonden wij achteraan en hebben hier 2 uur op moeten wachten. Omstreeks 19.00 uur plaatselijke tijd op het resort aangekomen. Het is dan al donker buiten en we hebben het ook wel gehad met het reizen. Onze kamer ligt op het hoogste punt en heeft het mooiste uitzicht. Alleen moet je 100 treden op om er te komen. Niet heel prettig met 32 graden en luchtvochtigheid van 90%. Het personeel is heel vriendelijk en behulpzaam. Onze spullen worden gelukkig helemaal naar boven gedragen.

De duikdagen beginnen meestal om 07.00 uur. We zijn er met 6 man en krijgen 2 boten ter beschikking. Ook hebben we 3 gidsen. We hebben de eerste 4 dagen 3 duiken per dag gepland. Onze eerste plek is de Police Pier. We zijn gemiddeld 1 uur onderweg naar een duikplek. Ondertussen worden de duikspullen opgebouwd. Het water is hier heel smerig. Er drijft van alles in. Regelmatig worden de motoren uit het water gehaald om deze niet te beschadigen. Op de duikplek hoef je je spullen alleen aan te trekken en in het water te springen. Ik duik met Bernie en gids Paulus. De eerste paar minuten vraag je je af wat je hier doet. De bodem bestaat uit zwart vulkaanzand en een hoop rotzooi. Het zicht is gemiddeld 15 meter. Al snel heeft onze gids, Paulus, de eerste naaktslak, frogfish en andere vissen gevonden. Soms wijst hij wat aan, maar je ziet het niet omdat het zo klein is. De eerste dag maken we dus 3 duiken en hebben aan het einde van de dag geen idee meer wat we allemaal gezien hebben. Tussen de duiken door wordt er een lunch geserveerd. Wij hoeven maar aan te geven wat we willen zien en de gidsen brengen ons naar de juiste duikplek en wijzen ons bijzondere dieren onder water aan. Zonder hen zou je zeker in het begin niets zien. De Lembehstraat kent meer dan 30 duikplekken en 3 wrakken. Als we terug komen in ons resort is het alweer donker en we kunnen nadat wij gedoucht hebben zo aanschuiven bij het avondeten. Het eten smaakt goed en er is genoeg keuze. ‘s Avonds de foto’s en film van Henk bekeken en daarna naar bed.

De tweede duikdag heb ik na de eerste duik last van mijn maag en hoofdpijn en besluit om de tweede duik over te slaan. Dit had ik beter niet kunnen doen, omdat er zoals altijd van alles te zien was onder water. Vandaag zien we ook onder andere de pygme zeepaardjes. Deze zijn 5 mm groot en goed gecamoufleerd verstopt op het koraal en zitten allemaal op ongeveer 27 meter. De dag sluiten we af met een nachtduik op het huisrif van ons resort. Hier liggen we een half uur op de bodem om parende mandarijnvisjes te zien. Je ziet ze maar heel even maar het is de moeite waard. Na 45 minuten liggen op de bodem krijg je het wel koud en moet je dus gaan bewegen om niet uit water te moeten.

Ik wil graag nog een flamboyant sepia zien of een octopus en de gidsen gaan dus voor mij op zoek. Helaas zijn deze voor mij onvindbaar. De rest heeft ze allemaal al wel gezien. Omdat ik nog steeds hoofdpijn heb, besluit ik mijn tweede duik af te blazen. En je raadt het vast, deze worden nu wederom gezien. De anderen zien verder onder andere een mimic octopus. De derde duik ben ik weer van partij. Bernie had maar twee duiken en ik heb dus een privé gids ter beschikking. Onderwater is genoeg te bekijken. Na 1 uur wordt het zicht alweer minder omdat het donker wordt. Omdat we geen lampen hebben besluiten we de duik af te breken. Ondertussen hebben wij aardig wat vissen en andere onderwater bewoners gezien. De hairy frogfish, gewone frogvissen, meerdere octopussen, wonderpus, verschillende soorten shrimps en anemoonvisjes, pygmee zeepaardjes, thorny seahorse, bladvis, rog, sepia’s, pegasus seamoth, ghostpipefish en pink squat lobster zijn ondertussen al van ons lijstje gestreept.

Dag 5 hadden we eigenlijk een bezoek aan Manado op het programma. Maar omdat er zoveel te zien is onder water en Koos en Susan al over 2 dagen naar huis gaan, besluiten we te gaan duiken. We starten om 6.00 uur. We gaan aan de andere kant duiken, op zoek naar haaien. Na een tijdje tegen de stroming in gezwommen te hebben ziet Susan ineens een haai op 20 meter afstand. Dit was echt geweldig om te zien! Zo uit de donkerblauwe oceaan. Helaas was hij ook zo weer vertrokken. Verder zien we nog een rog en een hoop koraal en andere grote vissen. De tweede duik is een wrakduik. Het Mawali wrak ligt op 31 meter en je kunt er ook door heen zwemmen. Dit is ook geweldig om te doen! Verder zien we nog een sepia en een frogfish. Vandaag voel ik me weer helemaal lekker en we besluiten om ook nog een 4e duik te maken, wederom ‘s avonds op het huisrif.

Dag 6 is een vrij dagje wat duiken betreft. We gaan het eiland Sulawesi verkennen. Na een tour met de auto komen we aan aan de voet van een vulkaan. We klimmen naar boven, 1300m. Het zicht is goed en we kunnen de hele omgeving bekijken. Hierna brengen we een bezoek aan een zwavelmeer en eten vervolgens in een heel leuk en lekker restaurant. Vandaag sluiten we af in Manado. Indonesië is echt een prachtig land! ‘s Ochtends nemen we na het ontbijt afscheid van Susan en Koos. Beide hadden maar voor een week geboekt en hadden er nu al spijt van. We maken 2 duiken en zien weer van alles. Het duiken op zwart zand ga ik steeds leuker vinden en ga steeds meer zelf op zoek. Elk gaatje in de grond en onder elke steen wordt goed gekeken. Van de bijzondere vissen hebben wij ondertussen hier bijna alles gezien, maar het verveelt nog steeds niet! Vandaag gingen wij weer op zoek naar haaien. Om 5.00 uur zaten we al in de boot. Het weer werkte echter niet mee. De golven waren groot en er stond een behoorlijke stroming. Mariska gaat samen met gids Unge. De duikcomputer van Bernie doet het niet meer en Bernie krijgt die van Henk mee. Bernie en ik breken de duik echter af door de sterke stroming. We zwemmen als een gek maar gaan toch achteruit. Later maken we nog 2 duiken. Eindelijk heb ik een octopus gezien. Ook al was hij heel klein. Vandaag ook nog een hoop grote zeepaardjes gezien. ‘s Avonds vier ik mijn 30ste verjaardag op het resort. Vreemd om het niet thuis te doen.

Vandaag staan de laatste 2 duiken gepland. Mariska is de vorige keer niet binnen in het Mawali wrak geweest omdat ze last had van haar oren en ze wilde er graag toch nog een keer heen. De dag dus hier begonnen. Henk filmde ons in het wrak. Na 45 minuten waren we weer boven op weg naar onze laatste duik. Wij wilden allemaal heel graag een flamboyant sepia zien. We gaan dus naar Kuda Lau. We zijn nog maar net onder water en gids Ronald ziet hem al. Bernie en ik gaan er bij liggen om naar hem te kijken en Ronald gaat snel naar boven om Henk en Mariska te roepen. Ze zaten nog op de boot. Gelukkig komen ze op tijd en de sepia staat op de film. Na 1 uur en 19 minuten is het mooi geweest met duiken in de Lembehstraat. De lucht is op en we gaan omhoog. Iets later komen Henk en Mariska ook boven. Het blijkt dat Henk tijdens het filmen door een Lion-vis geprikt is. Zo te zien heeft hij er behoorlijk last van en zijn vinger is opgezet en rood. Na 2 uur is het gelukkig over. We zijn uitgedoken en hebben nog 2 dagen gepland voor verkenning van Indonesië.

Vandaag gaan we naar Manado. Rob is chauffeur en gids. Als eerste gaan we naar de haven en het oude centrum. We bezoeken hier een markt en een Chinese tempel. Hierna hebben we allemaal zin in een pizza na 2 weken rijst en saté. Bij een MegaMall gooien we een PizzatHut-pizza naar binnen. Hierna komt Rob met een geweldig idee om ons te laten masseren. Na 1,5 uur heerlijke massage gaan we weer lekker ontspannen terug naar ons Resort. De laatste dag vertrekken we al vroeg naar het Tangkoko National Park. We zitten achterop een pick-up op een houten plankje. Zo te zien zijn we wel een attractie voor de plaatselijke bevolking. Na 1,5 uur komen we aan op de plaats van bestemming. We smeren ons goed in en gaan de jungle in. Het is er ontzettend warm en vochtig en al na 10 minuten zijn we doorweekt van het zweet. Maar het is wel de moeite waard geweest. We zien een klein aapje slapend in een boom en een groep grote zwarte apen en mooie vogels. Net voordat het regent zijn wij terug op de boot. Hierna nog uitrusten, spullen pakken en morgen weer naar huis. 24 uur later landen wij op Schiphol.

Het was een geweldige (duik)vakantie!! Een mooi land zowel boven als onder water. Het onderwaterleven daar is echt heel divers. Je raakt er niet uitgekeken. Henk heeft met veel moeite de film van 9 uur kunnen knippen tot een filmpje van 1,5 uur. Het is zeker een plek om nog eens terug te komen. Duiken in de Lembehstraat is ook goed te doen voor beginners als ik. Nauwelijks stroming, warm water en redelijk zicht. Je begint lekker op diepte en maakt vervolgens je lucht op op 3 meter onder de boot. De foto’s zijn gemaakt door Koos en Mariska.

The post Indonesie Duikreis Verhaal appeared first on Duikreis Verhalen.

Rode rotsen, kangoeroes, en goedkoop bier. Australië, een land zo groot als Europa met maar 21 miljoen inwoners. Buiten de verlaten landgrenzen is er nog het overbevolkte Great Barrier Reef. Iedere toerist dat een wolkje koraal wil bezichtigen komt bijeen in Cairns. De ultieme plaats om kennis te maken met zo’n verfijnde sport als duiken? Niet in mijn gedachtegang.

Nog nooit eerder had ik kennis genomen van de duiksport. Het staat daarom wel op mijn planning tijdens mijn reis in Australië. Met mijn rugzak als thuishaven en een nog niet gebruikte Lonely Planet, kom ik na 4 maanden aan in Brisbane. Ik heb een missie! Een Padi cursus volgen en zo snel mogelijk het blauwe water in, op zoek naar inmiddels de favoriet van onderwaterwereld Nemo. Brisbane staat absoluut niet bekend bij de toeristen om hier te duiken, maar na 4 intensieve dagen onder en boven water ga ik verder met mijn Open Water brevet.

Kilometers kustlijn verder kom ik aan in Townsville. Een nietszeggende stad voor ons Europeanen, maar hier is in de 2e wereldoorlog een hoop geweld gepasseerd voor uiteindelijk ook onze vrijheid. Naast Darwin is deze stad het meest gebombardeerd door de Japanners. Nu nog steeds is dit de thuisbasis voor een groot deel van het Australische leger. Voor mij is Townsville het vertrekpunt naar de mysterieuze SS Yongala. Haar laatste tocht vaarde ze op 23 maart 1911. Door een cycloon verdween ze naar de eeuwige zandvlaktes van de oceaan tezamen met 121 passagiers, bemanningsleden en een racepaard ‘Moonshine’. Mijn besluit staat vast, ik ga op een wrak duiken met een tragische geschiedenis. Bij het reisbureau boek ik een 3 daagse trip op het rif met als laatste dag de SS Yongala. Dit wordt geen trip met nog tientallen boten om je heen die op dezelfde paar vierkante meters rif gaan duiken, onze boot is alleen.

’s Nachts varen we uit met een crew van 6 man en 16 gelukkige duikers die met mij het avontuur aangaan. De nacht voorspelde weinig goeds. Het was een van de ruigste tochten die ik ooit heb gemaakt. De boot schommelt woest heen en weer en in plaats van slapen houd ik me de hele nacht als een soort van spiderman vast aan mijn bed. Helaas voor mijn bovenbuurman heeft hij niet dezelfde techniek onder de knie en valt hij twee meter naar beneden uit zijn bed. Toch heb ik een paar uur geslapen. Aangekomen op onze bestemming gaat de luidruchtige motor uit en word ik wakker. Helaas is niet iedereen in de stemming en zijn er een aantal flink zeeziek geworden. Ik slik braaf mijn antizeeziekte pillen die gelukkig goed hun werk doen. Ik kan niet wachten om de eerste duikbestemming te zien. Voor het eerst in mijn leven zie ik water zo blauw dat je tot de bodem kan kijken en de vissen er doorheen vliegen. Na de eerste briefing word het tijd om onze pakken aan te trekken. Ondanks dat het geen kwallenseizoen is, wordt het toch aangeraden om zogenaamde stingersuits aan te trekken. Nog nooit van mijn leven zie ik zoveel onderwater leven. Of ik in een documentaire van meneer Cousteau stap. Ik kan alle vis- en koraalsoorten opsommen die in de gemiddelde duikgids staan, maar ik ga verder naar de dag waar het allemaal om draait.

Dat is laatste dag op zee, de dag waar we met zijn allen op hebben gewacht is aangebroken. Wat ben ik gespannen. De SS Yongala staat bekend als een duikstek dat vaak geannuleerd wordt wegens een windkracht 4. We varen ’s nachts uit om precies bij de eerste zonnestraal het water in te springen. Je voelt de spanning aan boord, kunnen we het water in? De vorige dag was het weer nog niet optimaal en waren er meters hoge golven. Daar sta ik in mijn klamme wetsuit, de boot schommelt alle kanten op en ik kan met moeite mijn evenwicht bewaren. De boot ligt vast en iedereen is klaar om te gaan. Waar blijven die zonnestralen… Nog nooit heb ik een zonsopgang op volle zee meegemaakt. Bij de eerste lichtstraal die het water raakte zet ik een grote stap naar voren in een donkerblauwe zee. Een rilling gaat door mijn lichaam, ik zie alleen de boot en een oranje boei. Mijn groepsleden zie ik als verloren pionnetjes in het water dobberen. Ik ga op zoek naar de boei die mij het avontuur in zal trekken. Gevonden! Ik laat me langzaam naar beneden zakken. De meeste van mijn groep zijn al bijna beneden maar plots kan ik niet meer verder. Ik zit op 4 meter… Mijn oren zijn er letterlijk klaar mee, ze kunnen de druk niet meer aan. Ik mag niet nu opgeven en zie hoe mijn instructeur al naar boven komt om mij het signaal te geven dat ik naar boven moet. “Nee!! niet nu!” schreeuw ik in mezelf. Hier wacht ik al twee dagen op, ik moet en zal naar beneden gaan. “Kom op, nog een keer flink blazen”. Met een hoge piep in mijn oor voel ik wat lucht ontsnappen. Of er een kleine bevalling in mijn kwetsbare oortrommel plaats vindt. Het klinkt niet goed, maar ik zak nu wel langzaam naar de 30 meter waar mijn avontuur gaat beginnen. In mijn gedachten denk ik dat dit mijn laatste duik gaat worden. Mocht dit zo zijn dan is het me meer dan waard.

Langzaam zie ik onder me een grote schaduw opdoemen. Een groot zwart gat vormt zich langzaam in contouren met levende wezens om zich heen. Door de bellen van mijn mededuikers heen zie ik meer en meer. Alles is begroeid en overal om me heen is leven. Als een beschermend schild zwemmen scholen vissen om het wrak heen. Het zonlicht zorgt inmiddels voor tonen van kleur, met een zaklamp komen de echte kleuren tot leven. Alsof het een schilderij van Monet is, de kleuren zijn intens. De boot haast niet meer zichtbaar door al het koraal dat zich door de getijden heen heeft vastgegrepen. Een rif gevormd uit een noodlottig ongeval, zo is de natuur en ik zwem eerbiedig verder. Doordat er geen concurrentie van andere omliggende riffen is, mogen de vissen zich voeden aan de stromingen en daarin al haar weldaad. Deze vissen waren niet uitgehongerd, maar leven als een god op hun eigen eiland. De vissen doen daarom geen enkele moeite om mij als duiker uit de weg te gaan. En ja daar is ze ´VW´ de reuzentandbaars die bekend staat om haar extreme omvang. Genaamd naar de Volkswagen en dit is geen leugen. Samen met nog enkele baarzen zijn zij de heersers van de SS Yongala. Onverstoorbaar liggen ze op de loer. Ik had een artikel gelezen dat een kleiner exemplaar ‘Grumpy’ het nog wel eens op duikers zou voorzien. En dat waren geen welkomstzoenen. Ik voel me niet bedreigd door ze, maar realiseer me dat ik nog steeds een gast ben in hun huis. Rustig zwem ik verder, mijn hartslag een tikkeltje verhoogt. “Relax” zeg ik in mijn mondstuk. Iedere extra ademhaling is een minuut korter bij dit schip. Enkele nieuwsgierige zeeslangen verder geeft mijn gids aan dat het tijd is voor onze veiligheidstops. Ik zwem terug naar het touw. Langzaam stijg ik weer naar de immense blauwe tussenhalte. Een schittering van het zonlicht boven me en onder me een wereld waar ik over twee uur weer naar terug mag.

Boven water zijn we door het dolle. “Fantastisch! Wat een duik, zag je dit en zag je dat? Nee, wat ja, ik ook!” We warmen ons op in de zon en zetten alles klaar voor duik nummer twee, ik hoop dat mijn oren het nog aan kunnen. Geen tijd om hier lang over na te denken. We gaan weer. Inmiddels heeft het zonlicht de wind doen aanwakkeren en volgens de kapitein moeten we rond het middaguur echt vertrekken. Waar ga ik me nu op focussen? Ik bekijk de plattegrond van het schip nog eens goed, en de naam moet toch echt zichtbaar zijn volgens mijn gids. Daar sta ik weer aan de rand van de boot te wachten op mijn teken dat ik mag. Opnieuw spring ik het water in en merk direct een stroming die aan me trekt. Bij de boei aangekomen laat ik mijn vest weer langzaam leeg lopen. Ik zink en voel de druk op mijn oren weer opbouwen. Geen pijn deze keer, misschien dat mijn oren de hoop hebben opgegeven. Wat is ze prachtig! Met zo enorm veel respect bekijk ik de SS Yongala nog eens en we stevenen af naar de achterkant. De naam kom ik niet tegen want de stroming is beneden veel beter voelbaar deze keer. Bij de bovenkant aangekomen is het oppassen om niets te beschadigen. Onze gids seint dat we terug naar stuurboord gaan. Hier liggen we uit de stroming en zo kunnen we nog twintig minuten alle kleine levende wezens bewonderen. Onderweg zie ik weer de mooiste gekleurde naaktslakken en grote scholen vissen passeren. Het rondje is helaas weer voltooid, we zwemmen terug. Nu snap ik waarom duikers weleens hun tijd vergeten en te lang op plaatsen blijven die gevaarlijk voor hun kunnen zijn. Duiken brengt je in volledige extase. Je zwemt op je gevoel en de betovering verbreekt pas als de gids aan je vin trekt om je weer naar de realiteit te brengen. Deze tijd is ook voor mij aangebroken. Het touw dat mij verbind met de echte wereld, trekt me langazaam weer omhoog.

Vermoeid en voldaan kom ik boven water. De boot ligt klaar voor vertrek, maar de golven zijn hevig. Met 5 man sterk coördineren ze of ik op de ladder kan klimmen. “Nu!” Roepen ze naar me, en ik ga zitten op de harde stalen ladder en houd me stevig vast. Mijn benen hebben geen kracht meer om direct te gaan staan. Ik wacht tot ik met het gewicht van de boot weer in het water wordt gedrukt. Ik moet nu, met mijn laatste kracht hijs ik mezelf om hoog. Als een weerloze zeehond trekken enkele mannen me verder op het droge. Spullen af en gaan zitten is mijn opdracht. Zodra de laatste duiker binnen is varen we terug naar het vaste land. Ik draai me om en kijk naar de grote leegte van blauw water. De terugtocht is wederom ruig, maar ik ben het nu gewend. Na een potje kaarten en onze adressen te hebben uitgewisseld sta ik weer aan wal. Terug in mijn hostel vertel ik de volgende groep enthousiast over de SS Yongala; “Wat is ze tragisch mooi”. Een week later kom ik in het overweldigende Cairns aan. Overal zie ik hostels, duikscholen, reisbureaus voor al je duik- en snorkeltochten naar het rif. Opgelucht haal ik adem, dit massatoerisme laat ik snel achter me. Het Great Barrier Reef heeft het allemaal in huis om een mooi duikavontuur te beginnen. Gelukkig heb ik me niet blind gestaard op een plaats waar je ongetwijfeld ook mooi kunt duiken. Ik heb een waardevolle herinnering die weer in mijn rugzak mee naar huis mag.

The post Duikreis Verhaal Australië appeared first on Duikreis Verhalen.

Ook ik stortte mij naar jaren van dromen en verlangen in het cliché avontuur dat Australië heet. Australië was echter meer dan een avontuur, het was een droom die mij sinds mijn kinderjaren bezighield. Zover mijn gedachten rijken was ik obsessief bezig met dit continent. Zijn woelige historie, rijke cultuur en adembenemende landschappen was altijd aanwezig ergens in mijn gedachten. Uiteindelijk was het zover en bestond mijn voorbereiding uit het vullen van mijn backpack, het starten van een weblog en het aanschaffen van de nieuwste lonely planet.

Bij de ideeën die ik had van de dingen die ik zou gaan ondernemen, kwam duiken vreemd genoeg niet voor. Allerlei redenen had ik om niet gaan duiken. Hoe kan ik nou rustig blijven onder water? Ik krijg vast en zeker de caissonziekte! En er zitten haaien! Totdat mijn reis me via de uitgestrekte oostelijk kunstlijn in Cairns bracht. Cairns, de gateway naar het Great Barrier Reef. Hier zijn, sterkte mij in eerste instantie in de overtuiging niet te gaan duiken op deze plek. Wat een enorme toeristische attractie! Na enig wikken en wegen en (stiekem) spectaculaire verhalen van mede reizigers besluit ik, dat ik toch moet leren duiken, en wel op deze plek. Ik wil het natuurwonder, dat langzaam verdwijnt door ons toedoen, met eigen ogen aanschouwen. Dit, zodat ik later kan vertellen hoe mooi de wereld en vooral de natuur is. Twee dagen ploeteren in een zwembad en het klaslokaal. Een jaar lang niet meer in de schoolbanken zitten en je dan ineens 3 uur moeten concentreren gaat me niet in de koude kleren zitten.

Eindelijk is het tijd om uit te varen naar onze eerste stek op het reef. Na 1.5 uur varen komen we aan bij Milln Reef the whale. Hier gaan we voor anker. Meteen is het tijd voor de briefing en hijsen we ons in onze altijd strakke wetsuits. Na een uitgebreide buddycheck gaan we richting de rand van de boot. Het gewicht van de tank en de zes kilo om mijn middel zijn lastig voort te slepen. Toch red ik het tot de rand. Ik spring en beland in het helder blauwe water. Na het oké teken daal ik af. Het lijkt alsof al het gewicht dat ik bij me draag van me afvalt. Mijn eerste keer van ademhalen onder de zeespiegel is een feit. Een rust komt over mij die ik nooit eerder heb ervaren. Even is het alleen ik, mijn ademhaling en het immense blauw dat mij omvat. De “gezonde” spanning die ik tijdens de briefing voelde is helemaal weg. Ik vind mijn buddy en we zwemmen samen de wondere wereld die zich voor ons openbaard tegemoet. Onder en naast ons is koraal te zien in alle denkbare kleuren; paars, rood, groen en het gaat maar door! De vormen die dit koraal heeft zijn bewonderenswaardig te noemen. Wat heeft de natuur iets moois geschapen. Een soort bloemkolen, spinnenwebben en boompjes. Ik wist dat deze kunst bestond boven het water, maar dat deze voortgezet werd onder de zeespiegel was mij tot nu toe een raadsel. Ik voel me nederig tegenover deze zeedieren die een groot deel van het ecosysteem onder water onder zijn hoede heeft.

Na deze ontmoeting is het tijd voor een oefening met onze BCD-vesten waarbij iedereen alle kanten op drijft. Hilariteit onder het water! Plotseling worden we tot rust gemaand en er wordt naar iets gewezen. In eerste instantie zie ik een grote zwarte vlek. Iemand maakt een teken, gelukkig herken ik het meteen als haai! Mijn eerste kennismaking met dit gracieuze dier. Hij is drie meter lang en zweeft ons voorbij. Hoewel dit “maar” een whitetip reefshark is slaat mijn hart een aantal keren over. Hij zwemt voor mijn gevoel nog geen meter van ons vandaan, maar lijkt zich totaal niet te deren dat er een stel idioot geklede wezens naar hem zitten te staren. Vele OK tekens gaan op in de groep en een kleine spanning maakt zich van me meester. Nog geen drie dagen geleden zijn op deze plaats hamerhaaien gespot! Mijn kennis reikt echter ver genoeg dat ook deze haai niet schroomt om af en toe een mens te grazen te nemen. We zetten ons avontuur voort en worden omringt door vissen in de meest verassende vormen en in alle kleuren van de regenboog. Eindelijk zie ik ook Nemo. Een opvallend iets vind ik, dat ik ervan overtuigd was dat deze vis een lachend gezicht zou hebben. Niets is minder waar, een boos kijkende vis zwemt naar ons toe vanuit zijn anemoon om zich even snel weer terug te trekken in zijn woning. Wat zijn ze klein! We horen het zachte kraken van de papegaai-vissen die hapjes nemen van het koraal. Het klinkt als schuurpapier dat met korte halen over een stuk hout wordt gehaald. Wanneer we verder trekken door het immense onderwater landschap maakt mijn buddy het teken voor schildpad. Vlak bij ons zit een zeeschildpad zijn lunch te verorberen. Met grote halen trekt hij stukken uit de enorme koraalmuur. Heel rustig kauwt hij op een stukje en draait onze kant op. Hij kijkt me aan, recht in mijn ogen. Twee hele rustige bruine ogen staren nu naar me, alsof hij wil zeggen: “is er wat te zien, ik ben gewoon aan het lunchen.” Zijn prachtige bruine schild glanst door het zonlicht dat weerkaatst wordt van boven. Langzaam draait hij zich weer om, om verder te gaan met waar hij mee bezig was, alsof wij niet bestaan.

Als laatste heeft onze instructrice een oefening met het masker voor ons in petto. Deze wordt gevuld met zeewater, ogen dicht, door je neus uitademen en vooral rustig blijven. Het is en blijft een lastige oefening, maar toch is mijn zicht weer terug. Onze groep blijkt zich geschaard te hebben rond een zeekomkommer. Een groene worm die onze instructrice van de zeebodem pakt. Ik ben het hier niet mee eens, maar laat dat maar eens blijken op 20 meter diepte. Mijn standpunt is toekijken bij de natuur, maar deze verder met rust laten. Gelukkig laat ze hem gauw los, omdat deze een witte substantie begint uit te scheiden, een vieze witte sliert uit zijn achterste. Ik kan niets anders dan de zeekomkommer gelijk geven. Ik zou exact hetzelfde doen wanneer een of ander wezen mij zomaar van mijn rustige stekje zou plukken. Tijd om terug te gaan naar de oppervlakte. Langzaam zweven we weer door de blauwe ruimte naar boven. Het zonlicht tegemoet. Toch is daar nog even mijn angst voor de caissonziekte. Als een mantra klinkt het “niet sneller dan je bellen, niet sneller dan je bellen.” Voor ik het weet kom ik met een plop boven het water. Ik voel weer hoe zwaar mijn duikspullen zijn. Met moeite zwem ik naar de boot en hijs mezelf met hier en daar wat hulp aan boord. Wanneer ik om me heen kijk en in de ogen kijk van mijn mede studenten zie ik wat ik voel: extase. Langzaam komen de eerste ohhh’s en ahhh’s die we onder water voor onszelf moesten houden naar buiten. Ieder beschrijft zijn eigen gevoel, zijn eigen ervaring. Stiekem denk ik aan mijn eigen, mooiste, ervaring; het oogcontact met de zeeschildpad. De schoonheid van de natuur wint het met gemak van alles wat de mens heeft gecreëerd. Ik ben blij dat ik deze trip mag ervaren. Die avond val ik met een enorme glimlach om mijn mond in slaap op het ritme van de deining. Gelukkig mag ik morgen weer.

The post Australië Duikreis Verhaal appeared first on Duikreis Verhalen.

Vandaag gaan we op vakantie naar Amerika , zonder dat ik mijn duikspullen meeneem. Het is fijn inchecken, ik hoef niet al mijn charmes in de strijd te gooien om maar zo min mogelijk bij te hoeven betalen voor overgewicht als ik mijn duikuitrusting ook meeneem. Mijn zoon Jordi en ik vliegen naar Orlando, Florida via Chicago met United Airlines.

Jordi is 11 jaar en hij vliegt voor het eerst en vindt het prachtig. In Orlando zijn er problemen bij het auto verhuurbedrijf, ik had een auto via internet gehuurd. Na wat heen en weer gepraat vraagt de balie medewerker of ik een Hummer H3 wil hebben en daar zeggen we geen nee tegen. Wie wil er niet 10 dagen in zo’n stoere jeep rijden. Na enkele dagen wat rond gereden te hebben en de bekende attrakties van Florida bekeken te hebben; Cape Canaveral voor de raketten en de Space Shuttles, Disneyworld voor Donald Duck & Mickey, Sea World voor de show van Shamu de Orca, is het vandaag de beurt aan Discovery Cove, een luxe uitvoering van het dolfinarium in Harderwijk. We gaan zwemmen met dolfijnen, na een heerlijk ontbijt gaan we met een dolfijnen trainer mee die ons rondleidt langs de verschillende bassins met dolfijnen en ons veel uitleg geeft en al onze vragen beantwoord. Na een korte instructie video over zwemmen met dolfijnen worden we ingedeeld in groepjes van 4 plus een trainer en gaan we daadwerkelijk zwemmen met dolfijnen. Ze zwemmen onder ons door, springen over ons heen, slepen ons boven en onderwater mee, eten uit onze hand. Het is iets om niet snel te vergeten, Jordi geniet zichtbaar. Deze dag snorkelen we ook nog in een bassin met duizenden tropische vissen en kleine roggen.

De volgende dag bezoeken we een van de vele shopping malls die Orlando rijk is en gaan we op tijd naar bed. Morgen hebben we een afspraak om 6 uur s’ochtends met Captain Jo, een autoriteit in Florida op het gebied van manatee’s (zeekoeien). We gaan snorkelen met ze. We rijden om 5 uur in de ochtend al richting Crystal River en ontmoeten Captain Jo op de afgesproken plaats. Na de koffie en thee en veel, heel veel uitleg  over deze zeekoeien, stappen we dan aan boord en gaan op zoek . Al snel hebben we ze gevonden en laten we ons voorzichtig in het inktzwarte water zakken. Het zicht is hooguit 60 cm. Hoe komen ze aan die naam Crystal River? Na wat navraag blijkt het in de winter maanden wel zeer helder te zijn. Na nog geen minuut snorkelen zie ik de eerste manatee’s van deze dag, een moeder met jong. Jordi en ik kijken haar nieuwsgierig aan en zij ons. We blijven een tijdje met haar op zwemmen en kijken onze ogen uit, het is niet God’s mooiste schepping maar op de een of andere manier hebben ze iets aandoenlijks over zich. In heel Florida zijn nog maar rond de 3.000 manatee’s te vinden, ze hebben veel last van vervuiling en aanvaringen met motorboten. Ze worden sinds jaar en dag beschermd door de Amerikaanse dierenbescherming. Na de lunch aan boord en veel grappen dat hier ook alligators zwemmen gaan we de tweede keer met drie mensen minder het water in op zoek naar manatee’s. Dit keer zijn we bij ‘The Three Sisters’ een water bron waar elk uur meer dan 30.000 liter bron water uit de grond stroomt. Het zicht is al een stuk beter. Ook nu komen we weer snel zeekoeien tegen, elk dier wat we zien heeft wel littekens van scheepsschroeven op zijn lijf. We zwemmen in slow-motion met ze mee, dan kan je namelijk heel lang met ze mee zwemmen, aanraken mag niet, dat is hier een doodzonde. Foto’s nemen mag wel het is alleen lastig met dit zicht. We hebben een fijne en leerzame dag gehad, een aanrader mocht je eens in de buurt zijn.

De volgende dag zijn we op weg naar Miami om aan boord te gaan van een echt Cruiseship de “Majesty of the Sea” . Het wordt een vijf daagse cruise naar de Bahamas. De eerste dag luieren we wat aan boord en genieten van de zon en de overvloed aan eten en drinken. De volgende dag gaan we snorkelen met stekkelroggen op Nassau, het hoofdeiland van de Bahamas. Met een klein bootje worden we naar een lagune gebracht en krijgen duikbril, vliezen en een reddingsvest uitgereikt. En voor we het weten liggen we in het azuurblauwe water op zoek naar stekkelroggen. In de lagune zwemmen ongeveer 40 stekkelroggen en kunnen erin en eruit maar zijn zeer honkvast. Dit waarschijnlijk omdat ze tweemaal daags gevoerd worden. Ze komen heel dichtbij en onbedoeld schieten er beelden van Steve Erwin door mijn gedachten. Hij had namelijk een ongelukkige ontmoeting met deze beesten. De onze verloopt echter een stuk prettiger. Na 2 uur komen we het water uit en heb ik leuke foto’s als herinnering aan deze dag inclusief een rood verbrand ruggetje. Dat wordt smeren vanavond. Jordi maakt deze week ook nog een introduik bij een klein prive-eiland van de cruise maatschappij. Het was zijn eerste echte buitenduik en hij is dolenthousiast over alles wat hij onderwater zag. De laatste dag in Key West brengen we een bezoek aan het wrak van de USNS General Hoyt S. Vandenberg. Dit voormalige oorlogschip zal een week later tot zinken worden gebracht om dienst te gaan doen als kunstmatig rif. Het heeft dertien jaar geduurd om alle vergunningen rond te krijgen. Het laten zinken van dit 160 meter langen en 20 meter brede schip heeft zelfs het NOS journaal gehaald. Het schip ligt op ongeveer 35 mtr diepte en de opbouwen beginnen op 15 meter diepte. Een aanwinst voor de duiker. Er liggen trouwens nog meer scheepswrakken voor de kust van de Keys in Florida . Maar zoals aan alles komt ook aan deze vakantie een eind. Een fijne vakantie zonder duikuitrusting maar wel in het teken van duiken. Jordi heeft inmiddels zijn Junior Open Water Brevet gehaald bij Lazywave in Rotterdam. Zijn logboek vermeld inmiddels 16 gelogde duiken. Is het dan echt zo, dat de appel niet ver van de boom valt?

The post Verenigde Staten Duikreis Verhaal appeared first on Duikreis Verhalen.

Begin januari hadden wij met een kleine groep een reis naar Yucatan/Mexico (Uuyut’aan of Uluumil Cutz Yetel Ceh) geboekt met als hoofddoel het beduiken van de riffen gelegen voor Playa del Carmen en het eiland Cozumel, dit gecombineerd met het verkennen van een paar gekende cenotes. Tijdens de maand juli was het dan zover.

Het werd zuchten en zweten geblazen! Ik vraag me nog steeds af hoe die kleine Maya’s (tussen de 1m 40 en 1m 60) deze hoge tempeltreden met hun smalle opstap te baas konden. Het was snikheet en daarmee bedoel ik dat de zon onmeedogenloos neerscheen met zo’n 40°C op onze kleine groep die een bezoek brachten aan het domein Uxmal met zijn beroemde tempel van de tovenaar. Tijdens de 5-daagse rondrit van Noord Yucatan heb ik in mijn leven nog nooit zoveel stenen en trappen gezien en bestegen als dan. Mijn vrienden medereizigers noemden mij dan ook na die uitspraak ‘Cultuurbarbaar’! Alle stenen Maya optreksels, opgevrolijkt door de vele zoemende muggen en beweegloze reuze salamanders, moesten eraan geloven tijdens die rondreis: Uxmal, Chichen Itza, Mayapan, Coba en Tulum… ik voelde me net als een Japanese toerist! We hadden een groot voordeel, de airco-bus met 52 zitplaatsen werd, te wijten aan de economische crisis en Mexicaanse griep, slechts bezet door 16 reizigers, allemaal Vlamingen, zodat de gidse enkel uitleg hoefde te verstrekken in een taal. Daardoor konden we tussen de bezoeken aan de ruines door, meer tijd spenderen aan de vrolijke stadjes zoals Tizimin, Izamal, Valladolid en de hoofdplaats Merida met hun vele kleurrijke pleinen en gezellige markten waar wij gezeten op een schaduwrijk terras bij het ledigen van een frisse pint cerveza (Sol, XX, Corona en Montejo) luisterden naar de talrijke straatmuzikanten en keken naar de vele kuierende mooie senorita’s met hun fleurige rokken. Een ‘must’ om te bezoeken op je rondreis is het nationaal park van Celestun. Een uitgestrekt ondiep mangrove gebied dat evenwijdig loopt met de kust en waar het krioelt van allerlei vogels, vooral honderden pelikanen en roze flamingo’s. In het dichte struikgewas langs de oevers ontspringen verschillende cenote-bronnen met kristalhelder bronwater. Vandaar uit is het een korte trip naar het vissersdorpje Celestun waar je in een plaatselijk restaurantje aan het strand, gezeten onder ‘moeders paraplu’ met de voeten in het zand, gezellig kunt eten. Het deinende turkoisblauwe water van de Golf van Mexico nodigt onweerstaanbaar uit, tussen de aperitief en de lunch, tot een verfrissende plons samen met de vele mexicaanse jongeren uit het dorpje…doen!

Begin januari hadden wij met een kleine groep een reis naar Yucatan in Mexico geboekt met als hoofddoel het beduiken van de riffen gelegen voor Playa del Carmen en het eiland Cozumel, dit gecombineerd met het verkennen van een paar gekende cenotes. Het schiereiland Yucatan heeft geen echte bovengrondse rivieren, is betrekkelijk laag gelegen en bestaat voor een groot deel uit kalksteen. Boven het kalksteen is er slechts een dunne laag vruchtbare bodem, waardoor de vegetatie relatief laag is. De grond is er zo poreus dat het water direct doorsijpelt en via ondergrondse rivieren en meertjes naar de zee vloeit, men noemt dit karststructuur. Op talrijke plaatsen was het bovenlaag gesteente zo verzwakt dat het is ingezakt waarbij ondergrondse holtes zich met kristalhelder water vulden, de zogenaamde cenotes. Yucatan is een van de weinige vlakke delen van Mexico, slechts de in het westen van de staat gelegen Puucheuvels komen boven de 100 meter uit. Het schiereiland met zijn vele witte stranden en Maya-ruines is dan ook een populaire toeristenbestemming. Veel kustgebieden bestaan uit wetlands, waarvan er een aantal tot beschermde natuurgebieden benoemd zijn. Enkele koraalriffen in de Golf van Mexico, waarvan Arrecife de los Alacranes het grootste is, behoren ook tot de deelstaat. Op het schiereiland Yucatan bevindt zich de Chicxulub-krater. 65 miljoen jaar geleden kwam op deze plaats een komeet uit de ruimte neer. De inslagkrater herinnert ons aan het inferno dat dit veroorzaakte; 60% van het leven op aarde, waaronder de dinosaurussen, stierf uit. Een fractie van dit projectiel kwam neer op het gebied waar later de stad Chichen Itza werd gebouwd en drong door de grondlaag om een cirkelvormige put te vormen van een kleine honderd meter diameter dat zich later vulde met grond-en regenwater. Dit werd de heilige cenote van de Maya’s die er regelmatig mensenoffers brachten ter ere van hun regengod Chac. Oh ja, voor ik het vergeet, de inwoners van Yucatan worden de Yucatecos genoemd en spreken dan ook nog volop hun eigen dialect: het Yucateeks Maya. Sommige opschriften en plaatsnaamborden zijn dan ook tweetalig. Ook op andere terreinen zijn Maya-invloeden duidelijk te merken. Zo wordt de Dag van de Doden (1-2 november), in het Yucateeks Hanal Pixan genoemd, bijzonder uitgebreid gevierd met veel symbolen die teruggaan naar de pre-Columbiaanse periode. Ook heeft Yucatan een eigen cuisine, met onder andere Poc Chuc (gerecht met varkensvlees), salbutes (variatie op de tortilla) en huevos motulenos (eiergerecht). De ganse mexicaanse keuken steunt vooral op de verwerking van mais, een geschenk van de Maya goden.

Onze touroperator WildWater had de duiken gereserveerd bij Yucatek Divers gelegen in het centrum van het gewezen vissersdorp Playa del Carmen. Ik zeg wel gewezen want net als het franse Saint Tropez is het gehucht uitgegroeid tot een toeristisch vakantieoord. Een opmerking! De grote hotel complexen, vakantie resorts en prive villa’s zijn gelegen in een afgesloten residentiel domein dat aansluit bij Playa. Echter enkel de bewoners van het ‘quartier’, de toeristenbussen en de taxi’s krijgen er toegang langs de slagbomen bemand met bewakers. Dit betekende dat wij telkens 50 pesos dienden te betalen voor een taxi ( 4 personen) om ons op- en neer te voeren naar het duikcentrum. Op 50m afstand van Yucatek Divers bevind zich nochtans het gezellige hotel Casa de Gopala, met alles erop en eraan, mooie binnentuin en zwembad, echter op 200 m van het strand en geen ‘all inclusive’, doch aan de helft v/d prijs van ons Maya Windham Resort van Thomas Cook. Dus ideaal voor duikers zonder begeleiders. Wij hadden een pakket geboekt van 3 dagen Playa del Carmen riffen, 2 dagen cenotes en 3 dagen Cozumel, dus een totaal van 16 duiken. Yucatek Divers had dit voortreffelijk georganiseerd met onderlegde Dive Masters hetgeen te verwachten was als het centrum gerund wordt door een Zwitserse eigenaar Jean-Yves en landgenoot basisleider Alain. De boten geschikt voor maximum 12 duikers en voorzien van zonnezeil en 2 zware 80PK motoren legden aan voor het strand op honderd meter stappen van het duikcentrum. Alle materiaal en flessen werden aan boord gedragen door helpers. De duiken voor Playa waren tot onze verbazing beter dan deze voor Cozumel. Schitterende driftduiken van 3 a 4 knopen, meer scholen vis en diverse soorten schildpadden tot en met verpleegsterhaaien en zeepaardjes. In feite vinden we Cozumel overroepen en zeer duur voor wat het is. Na 2 dagen hadden we het dan ook voor bekeken en mochten wij onze duikdag bij Yucatek zonder problemen omwisselen tegen een dag cenotes of een dag Playa. Een van onze laatste duiken voor Playa was dan ook op het wrak ‘Mama Vinja’, een motorjacht dat rechtop staat op de 30m diepe bodem. Dit bleek het domein van een tweetal solitaire barracuda’s, enorme beesten die je met starende kille ogen en grijnzende scherpe tanden aankeken. Je zweeft met een snelheid van 3 tot 4 knopen over de diepe riffen die evenwijdig liggen met de kust…schitterend! Zeer veel macro leven en talrijke scholen vissen, vooral zeebrasem en baars. De bodem is begroeid met diverse soorden sponzen, in alle maten en kleuren…ja de duikplaatsen voor Playa del Carmen zijn naar ons oordeel beter dan deze van Cozumel.

En dan…de Cenotes! Een onvergetelijke ervaring. Het was voor mij de eerste maal op al die duikjaren en het heeft dan ook een geweldige indruk achtergelaten. Ik denk dat elke duiker dit eenmaal in zijn leven moet doen! In feite is de uitstap een kleine expeditie: vanuit het duikcentrum een vijftigtal minuten rijden richting Tulum, dan afhankelijk van welke cenote, tussen de 2 a 4 km rijden door de bush tot een primitieve open plek aangelegd met een paar houten tafeltjes en banken om je materiaal te monteren. Je wordt verwelkomd door kroostrijke gezinnen zoemende ‘mosquitos’ die gelukkig meestal zoet vrouwelijk bloed opzoeken! Daarna met gans uw duikuitrusting een dertigtal uitgehouwen trappen in de rotsflank naar beneden tot aan de rand van een ruim gat gevuld met kristalhelder bronwater van 24°C. Wat een verfrissing na de broeierige hitte van 40°C! Dank zij de invallende zon heeft zich op de ondiepe kalkbodem van de cenote groen ontwikkeld waardoor er tientallen kleine visjes (cycliden) hier een thuis gevonden hebben. van boven zie je al de veiligheidslijn die naar het binnenste van het miljoenen jaren geleden ontstane grootste grottenstelsel ter wereld voert. De natuur heeft er meer dan anderhalf miljoen jaar over gedaan om het onderwaterspektakel met stalactieten, stalagmieten en de met lucht gevulde ondergrondse ruimtes te vormen. Onze 25 jarige mexicaanse gidse Ann-Sophie, met moeite 1m50 groot, is bepakt als een pakezel, ze sjouwt op haar rug een dubbelset van 10 ltr alu met een wing van 100 lbs, dat bijna zo groot is als zijzelf…een foto waard! Onder de baan, in het busje, kregen we een uitvoerige uitleg: hoe te palmen,  kikvorsmethode om geen stof te maken, de duiktekens de welke gebruikt worden door grotduikers en de afspraken tussen groepsleider en hekkensluiter. Eens in het water controleert ze elke duikersset onder de oppervlakte op eventuele lekkages…en dan vertrekken we, allen achter elkaar op een rij, de zogenaamde ‘file indienne’. Deze onwezenlijke onderwaterwereld is praktisch niet te beschrijven, je moet het beleven, het ondergaan. Als duiker ontdekt je een ongerepte halucinante wereld met feerieke kalkconstructies als ondergelopen kathedralen. Hetgeen nog bij mij het meeste indruk maakte was de endoclinelaag dat zweefde op een diepte tussen de 12 en 14 meter. Een zoutwaterlaag dat het zicht vertroebeld als je erin of doorduikt. Als men er een meter boven duikt en het licht van zijn lamp schuin op het oppervlak laat stralen is het alsof men zweeft boven de kabbelende oppervlakte van een meer…prachtig!

Holbox, the place to do! Daar we toch niet zo ver afgelegen waren van Cancun besloten we een daguitstap te maken naar het ten noorden ervan gelegen eiland Holbox. In de zee rond dit platte eiland vormt zich namelijk tijdens de maanden juli en augustus een plankton explosie dat zorgt voor de komst van tientallen walvishaaien en manta’s. Dus zo’n uitstap konden we niet aan ons laten voorbijgaan. Na 3 uur rijden met een mini-bus over allerlei wegen zowel in goede als slechte staat, kwamen wij aan in een vissersdorp waar we werden overgezet naar het eiland dat in feite een langgerekt schiereiland bleek te zijn. De aanlegsteiger lag vol met de ene boot naast de andere, allemaal voorzien van dubbelset 80 PK motoren, zonnezeil en geschikt voor 8 personen. Met een gids aan boord vaar je het ruime sop op en wordt er gezocht achter het ‘wild’. Plots komen we terecht in een uitgestrekte viesbruine wolk die schril afsteekt met het blauwe caraibische zeewater…plankton! En daar zijn ze, eerst de manta’s die heen en weer grazen met een enorm open muil door de vieze brei, gevolgd door de imposante walvishaaien. Twee uur hebben wij met deze beesten gesnorkeld, er achter, er naast, er onder en boven en uiteindelijk ervoor (van palmen gesproken)…een onvergetelijk ervaring! Besluit: Niettegenstaande er onverwachte kleine kosten bijkomen kunnen die vermeden worden door zich voorafgaandelijke goed te informeren. Zoals reeds gezegd vind ik Cozumel voor het duiken sterk overdreven. Men maakt veel mooiere duiken in het aanpalende Belize en Honduras, zonder Cuba te vergeten dat stukken goedkoper is. Hoe dan ook, het blijft een bijblijvende ervaring…vooral de cenotes.

The post Duikreizen Mexico appeared first on Duikreis Verhalen.

Duiken met mijn kinderen. Een droom die ik al heel lang droom. Okee, het is absoluut geen eitje om ze alle drie aan het studeren te krijgen en de rust te nemen om de dvd te bekijken.… en het kost ook een paar centen.

Afgelopen zomer ben ik met man en macht door mijn eerste-keer-Zeelandduiken-weekend gesleept. Mijn 100+ gelogde duiken- ervaring in tropisch water maakte dat ik Nederlandduiken zwaar onderschatte. Meteen na de eerste nachtduik(poging) al wilde ik zo snel mogelijk terug naar de Veluwe, kompleet met arrogantie en m’n splinternieuwe uitrusting. Ik hoef ten slotte niet alles leuk te vinden. Lazywave’s enthousiasme, professionaliteit en rust hebben me Grevelingen en Oosterschelde leren waarderen en doen besluiten om mijn kids aan hen toe te vertrouwen voor een belangrijk deel van mijn droom.

Naomi van 15 houdt zich bezig met schoenen, kapsels, nagels en vrienden. Gillian is een lange bink van 17 wiens prioriteiten vooral liggen bij fitness, voetbal, z’n vriendin en de ‘maten’ . Famke van 10 kan geen minuut stilzitten, doet breakdance en wil dolfijnentrainster worden. Gewapend met de Open Water Referral, zijn ze er klaar voor om mama’s droom om te zetten in heerlijke realiteit. Het sneeuwt heftig in Nederland. Voor ons liggen de Mexicaanse wateren aan onze voeten. Zij het niet even tropisch als we hebben gehoopt, want een koud front uit de VS laat de temperatuur dalen naar een magere 17 graden en het regent.

We hebben het dus koud als de boot ons naar de allereerste duikstek vaart. De zee is geen gladde spiegel zoals ik heb beloofd in al die maanden voorbereiding. Het water ziet er dreigend donker uit. Heel anders dan het turquoise van de internetplaatjes. In mijn droom kunnen mijn 3 fanatieke kids niet wachten tot het leven onder water zich eindelijk aan hen openbaart. De realiteit is net even anders. Gillian heeft er duidelijk zin in, maar zeurt over een oor, Famke wordt met de minuut nerveuzer en Naomi is ronduit in paniek . Zojuist hebben onze geweldige instructeurs ons met grote verwachtingsvolle ogen verteld, dat er een grote kans is, dat we tijdens deze 1e open water duik gezelschap krijgen van heuse bullsharks. Yeah! “ Wow, je eerste duik, en dan met bull sharks, op 11 meter! Het zijn toevallig wel de 3e gevaarlijkste haaien op deze planeet.!!!” Ik zit als een klein kind dol enthousiast te wippen op het bankje. “Kom op lieverds, op de rand van de boot en met een rol achterover het heerlijk water in!!! “ Mijn kinderen kijken me verschrikt aan. “ Rol achterover? In die golven? En hier zwemmen haaien??? “ Oeps … mijn droom dreigt op dat moment letterlijk te stranden. Ik haal alles uit de kast om ze ervan te overtuigen dat duiken SUPER is. Fout. Tegenstrijdige gevoelens maken zich van me meester. Ik heb het mezelf al erg vaak horen zeggen, de laatste keer was zelfs nog geen uur geleden. “ Je duikt alleen als je het ZELF wil!!! “ Maar als ze het niet eens proberen, … ? Ik denk terug aan alle ‘eerste keren’ in het leven van een kind. Deze eerste keer duiken in open water heeft ineens erg veel weg van de allereerste keer fietsen zonder zijwieltjes. Ik zet alles op alles om het vertrouwen te herwinnen. Mijn energie en geduld worden gelukkig beloond. Met enige stress rollen ze uiteindelijk alle 3 de boot af.

Eindelijk hangen we aan de lijn achter de boot en keert de kinderlijke geestdrift terug. Een beetje opgewonden doen we nog een buddycheck. Er is maar 1 blik onder het oppervlak nodig om vanuit de 3 monden de woorden te horen die passen bij de ontdekking van een wonderbaarlijke nieuwe wereld. De witte zandbodem en de eerste kennismaking met knalgele en diepblauwe vissen maken de afdaling een opeenvolging van ok-tekens en wijzende vingers. Ik hoor zelfs geluiden door de automaten als een sepiaatje uit een perfecte rij van 20 broertjes en zusjes ons komt verwelkomen … bijna tegen het masker aan!!! Het klaren lijkt een automatisme en de oefeningen op het witte zand zijn kinderspel. Mijn droom trekt aan me voorbij. Ik ervaar het allemaal met kippevel en dreig emotioneel te verdrinken in dit enigszins spannende maar mierzoete tafereeltje. Instructeur Fernando zwemt voor me met Naomi, ik duik samen met Famke en Gillian drijft achter ons aan. Mijn trots zwelt aan als ik zie hoe totaal ontspannen ze, horizontaal en handen in elkaar, genieten van het rif en het leven om hen heen. Het zijn natuurtalenten. Mijn droom wordt echter ruw verstoord als het tot me doordringt dat Fernando onopvallend naar me omkijkt en met z’n hand verticaal voor z’n gezicht het haaiteken geeft. Ik kijk om en probeer Gillian op eenzelfde manier voorzichtig te waarschuwen, terwijl ik Famke dichter naar me toe trek. Gillian knikt heftig met z’n hoofd. Hij doet met z’n armen alsof ie een grootgeschapen bodybuilder is. Ik zie de schittering in z’n ogen en zelfs met ademautomaat is de brede glimlach niet te missen. We houden stil op het zand en zien 3 enorme bulls op redelijke afstand heen en weer patrouilleren. Van schrik vergeet ik foto’s te maken. Famke probeert in me te kruipen maar blijft om de 10 seconden het ok-teken geven. Ik zie hoe Fernando Naomi op haar gemak stelt door rustig haar hand te strelen. Gillian houdt de ogen strak op de ontzaglijke haaien gericht. En dan zijn ze weg. Nog geen 3 minuten later drijven we alweer langs het rif. De spanning verdwijnt en er is ruimte voor stonefishes, roggen, platvissen, murenen, lionfishes, kleurrijke papagaaivissen, een heuse kreeft, prachtige queen angels en emperors. Het duiken dwars door de enorme scholen vis vormen een fantastisch speelse safetystop. De haaien komen nog een paar keer in ons gezichtsveld terug maar er is geen schrik meer, wel bewondering en eerbied.

Aan de oppervlakte komen alle reacties in een stortvloed op me af. Alle 3 willen ze zo snel mogelijk naar het volgende rif. Ik hoor Fernando reuzeschilpadden beloven. Terug op de boot volgt een discussie over drukgroepen met de RDP. Ik heb m’n doel bereikt. Ik heb mijn kinderen kennis laten maken met een wereld waarvoor ze een enorm respect hebben gekregen. Stiekem pink ik een traantje weg. Mijn kinderen zijn duikers. Mijn droom. Stoer.

The post Duikreis Verhaal Mexico appeared first on Duikreis Verhalen.

Toch jammer genoeg moest ik alleen de aftocht blazen en afscheid nemen van de stress en het hectische leven.

Het bericht sloeg in als een bliksemschicht, Reinhilde moest onverwacht opgenomen worden in het ziekenhuis wegens ernstige hartklachten. Het was woensdagmiddag, ik zou Etienne s’avonds thuis ophalen, waarna wij na een overnachting bij ons ten huize van Nicole en Charles op reis zouden vertrekken voor een duiksafari “Diep Zuid“ dat ik een onaangenaam telefoontje ontving.

Voor mij was het een plotse ontgoocheling waar ik machteloos tegenover stond, terwijl het voor Etienne een emotionele ontreddering was. Hoewel zijn vrouwtje op de eerste plaats staat, was het toch een ontgoocheling dat zijn droomreis in een seconde in de wind wordt geslagen.

Na diverse telefoontjes met elkaar, met het vertrek van 24 uren voor onze ogen, lag het besluit vast; duikbuddy Charly gaat alleen.

Omstreeks 9;00 uur s”morgens werd ik opgehaald door mijn maatje Jos De Groen, een toffe gast die een leuk taxibedrijf met grote faam in het Roosendaalse uitbaat. Vanuit Schiphol hadden wij een rechtstreekse vlucht naar Marsa Alam via de Luchtvaartmaatschappij Transavia, waarna ik na een vijftal vlieguren arriveer op een super moderne luchthaven, midden in een verlaten woestijn. Bij aankomst werden wij verwelkomd door nogal een schuchtere reisleidster die uiteindelijk onze “DIVE-GIDE “ is van onze live-aboard naar het Zuiden. Ter plekke, werden we in “ No time “ voorgesteld aan de groep waar wij die week moesten mee doen, niet verkeerd trouwens, allemaal ervaren duikers. Na een comfortabel busritje van 1;00 uur arriveren wij in de oude militaire haven, zoals ik die nog steeds in mijn geheugen heb van de eerste safari, geleden van 1996 met onze club Nautilus uit Hasselt.

“Aan boord van de ROSETTA“ wordt een directe indeling van onze cabines en de plaats voor de rest van onze reis, waar onze persoonlijke duikuitrusting kunnen installeren. Onze Juf “Laura“ kent haar lesje wel goed! Het valt meteen op, ze bemoeit zich graag met je uitrusting. De Crew helpt je meteen om alles meteen ordelijk op zijn geschikte plaats en bestemming te hebben. Letter en figuurlijk, de Crew draagt uiteindelijk zorg voor jouw materiaal. Zij zorgen ervoor dat alles past en aangesloten wordt met de beschikbare duikfles. Je kunt wel stellen dat alle duikers op hun wenken worden bediend.

In tussentijd, maakte ik kennis met mijn nieuwe duikbuddy, een man zeer direct en van een stuk! Hans Freund. Een ongelofelijke toffe gast. Je wist meteen welk vlees je de de kuip had! Vooral de confrontatie aangaande het wellesnietjesspel over de 15 l. duikfles tussen Laura en Hans, waarin Hans zich louter zakelijk en correct opstelde, zinde mij wel. Dit probleem was overigens snel opgelost na tussenkomst van Hisham.

Zowel door Hans als door mijzelf viel het dadelijk op, de safariboot is stijlvol en heeft een uitstekend comfort en uitstraling. En natuurlijk dienen onze duiken begeleid te worden. Onze duikgids “ Laura “ goed van inborst, kende haar lesje als geen ander, maar al vlug bleek zij niet opgewassen te zijn tegen onze duikgroep. Het viel vooral op dat onze “ Laura “ alle duikplekjes uit een snelcursus heeft ingestudeerd. Dat Laura, onze “ Juf “ bijzonder tekentalent bezat, behoefde geen commentaar, de schetsen van de verschillende duiksites kon je best in het een of ander museum tentoonstellen, succes verzekert!. De briefing onderbreken, werkte als een rode lap voor een stier, erger nog eigen initiatieven of voorstellen in gebracht door de duikers, stond bij haar niet in het instructieboekje. Vooral het tiende gebod van de duikbijbel; Gij zult niet dieper duiken dan max. -40.00 m stond in haar voorhoofd gebeiteld.En owee indien dit gebod werd genegeerd, tien bladzijden strafschrijven was maar een pulschil.

Tijdens de trip zouden we naar de beste duikplekken van het Diepe Zuiden varen, waar wij in no-time aan de gewenste zeebewoners voorgesteld worden. Na onze check-dive in Marsa Alam, werd er met een ruk van 12 uren gevaren naar de droomplek, St.Johns, waar de fantasia van het onderwaterleven zou

plaatsvinden, Holliday on Ice is er niets tegen! Eindelijk, hoewel het een leuke boottrip was, dankzij het mooie weer, lagen we voor anker; the place to be “ St.Johns “, de thuisbasis van de grijze- en zijdehaaien, de scholen dolfijnen. Door de scheepsbel werden we met z’n allen bij elkaar getrommeld voor de eerste briefing. Na een professionele briefing, gegeven door Hisham, tevens eigenaar van de boot, kregen we een fantastische duik voorgeschoteld. De duikstek, Habilli St.Johns is gekenmerkt door het rode zweepkoraal, grote gorgonen en natuurlijk in het blauw, de grijze haaien, sommige

buddydivers zagen zelfs enkele solitaire hamerhaaien, de adrenaline sloeg als een bom in je lichaam.

Uiteraard, door het heldere water kijkt je er ook niet van op dat ik samen met mijn buddy Hans wat dieper zit dan gepland en afgesproken. Nog een achttal minuten, hebben Hans en ikzelf om nog intens te genieten van deze duik en dan is het over met de pret, in duidelijke taal, dan kwamen wij in deco en dat kunnen we maar niet hebben, we zitten tenslotte midden op de Rode Zee, dit is niet direct in de buurt van een decompressietank.

Onze laatste stop, in de omgeving van St. Johns Reef, namelijk Shaab

Makrous, en Shaab Eid, werden gekenmerkt door een mooie droff-off. Een wand met prachtige hard en zacht koraal, en tenslotte zwevend door en over gigantische koraalblokken en kleinere rifpartijen, profiterend van de stroming, genieten we van onze duik, een school barracuda’s, grote napoleon, de duik was zo maagdelijk dat het je doet denken aan Cousteau met zijn Calypso-expedities veertig jaar geleden inmiddels. Deze duik was dan ook de ideale plek voor het uittesten van onze deco-boei. Maar tot onze latere ontgoocheling, bleef het ook hierbij. De terugtocht werd ingezet, spijtig voor 12 uren varen, toch!

Niet dat de overige duikstekken slecht waren, kon men toch duidelijk proeven en merken uit de reacties van de buddyparen dat ze niet aan de verwachtingen voldeden. Hoewel, de grotten, spelonken en de smalle openingen in het rifplateau van Shaab Claudio mogen toch in mijn palmares van de bijzondere duiken opgenomen worden. De terugvaart leek wel op het circuit van Zandvoort, vooral na de ankerplaats van Wadi Gimal(Shalinette)hadden wij het gevoel dat onze kapitein achter het stuur van een Formule 1-bolide zat, de reden kwamen we later wel te weten, Hisham wilde zo snel mogelijk in de thuishaven zijn. Tijdens de laatste avond van de cruise, werd door de kok, geheel in stijl een traditioneel banket aangeboden, overheerlijk gewoon. Dit vormde uiteraard de climax voor een afsluiting van een week ontspannend duiken aan boord van de Rosetta.

The post Duikreis verhaal Egypte appeared first on Duikreis Verhalen.